Twee verjaardagen/ speellijstjes

Afgelopen weekend speelde ik op twee verjaardagen. De één helemaal informeel, de tweede op een voor die gelegenheid georganiseerd open podium.

De eerste verjaardag was die van mijn oudere broer. Aangezien ik toch mijn gitaar bij me had voor mijn optreden op Electron die avond, en aangezien de uitnodiging een aanmoediging tot live-muziek bevatte, dacht ik: doen. Mijn broer houdt van country, ik in mijn vroege tienerjaren ook, een gemeenschappelijke liefde uit die tijd. Later gingen onze smaken verder uiteen, maar de laatste jaren luister er meer naar, en speel ik het ook veelvuldig. Vandaar een paar countrynummers in onderstaand speellijstje, waaronder twee  voor het eerst van de door mij ooit gewaardeerde, daarna wegens overmatige sentimentaliteit tijden verfoeide, en nu opnieuw gewaardeerde Jim Reeves. Afsluiten deed ik met een lied dat voor verjaardagen en dergelijke sowieso erg geschikt is. Dit alles voor een gezellig tiental mensen, in een achtertuin in Eindhoven.

Speellijst 27 juni:

• I Walk the Line (Johnny Cash)
• I Still Miss Someone (johnny Cash)
• Blue Side of Lonesome (Jim Reeves)
• Highway to nowhere (Jim Reeves)
• Forever Young (Bob Dylan)

Vandaag was ik op het open podium dat artiest en vriendelijke bekende van me Niels Schoenmaker in café De Keulse Kar in Den Bosch had georganiseerd. Daar waren optredens van Karlien, singer/songwriter en Mickey F. (als ik de naam goed heb: ik kan via internet zijn site niet vinden, als hij die heeft…), dichter, van Maularia Fist, ook een dichter; Simon Mulder, idem; Niels zelf (na aandrang van het publiek); een dichteres wiens naam ik niet heb meegekregen; en van ondergetekende.  Er waren in totaal twintig mensen, misschien iets meer.

Ook mocht ik wat blues-accoorden plaatsen achter een dicht-performance van Mickey F.  Karlien en ik hebben ook een paar liedjes, in de pauze bij elkaar gegraaid, samen gespeeld: Can’t By me Love; And I Love Her; Strawberry Fields Forever; Yesterday (allemaal Lennon/McCartney); en Wimoweh (The Lion Sleeps Tonight),(traditional volgens mij). Can’t Buy me Love en Strawberry Fields Forever lukten redelijk, de andere Beatles-song liepen danig uit de klauwen. Een kwestie van gedoe met toonhoogtes en toonsoorten, en van niet repeteren… Maar dat drukte de pret niet werkelijk. En Wimoweh ging lekker. Haha.

Zelf deed ik twee sets, die niet vlekkeloos maar, gezien ook de reacties, wel redelijk gingen. Vrij veel Nick Drake, een gemeenschappelijke voorkeur van Niels en mij, vandaar. Hier komen de lijstjes:

Set 1.

• Pledging My Time (Bob Dylan)
• One of These Things First (Nick Drake)
• Bad Moon Rising (Creedence Clearwater Revival)
• Queen Jane Approximately (Bob Dylan)
• Way to Blue (Nick Drake)

Set 2.

• Northern Song (Nick Drake) (met mondharmonica)
• Just Like Tom Thumb’s Blues (Bob Dylan) (met mondharmonica)
• Black-Eyed Dog (Nick Drake)
• Make You Feel My Love (Bob Dylan)
• Forever Young (Bob Dylan)

(aangevuld/bijgeschaafd op 3 juli 2008 )

Optreden De Imme 28 juni/ speellijst

Dat was weer erg aardig om te doen! Ik ben zojuist terug van muziek maken bij De Imme, inmiddels een vastr plekje voor me. Het ging lekker, het was niet echt druk maar reacties waren positief. Ik kwam er twee bekenden tegen, ééntje puur toevallig, maar de ander – iemand die ik van jaren terug kende in mijn leventje als lid van de Internationale Socialisten – was het halve land doorgereisd, speciaal om mij weer te ontmoeten. Dat raakte me wel, en we hebben na afloop plezierig bijgepraat, we haden elkaar sinds 1998 op zijn laatst niet meer gesproken… erg apart, erg leuk.

Maar goed! Hieronder maar weer de speellijst, in sets ingedeeld. Van precieze volgorde ben ik niet zeker, zelfs of elk liedje in de goeie set staat, durf ik niet te garandaren. Is dat erg?

Set 1.

• Down on the Corner (Creedence Clearwater Revival)
• Colours (Donovan)
• One of These Things First (Nick Drake)
• I’ll Keep it With Mine (Bob Dylan)
• Comes a Time (Neil Young)
• Aimless Love (John Prine)
• I Want You (Bob Dylan)

Set 2.

• When Morning Breaks (Tom Paxton)
• Wars of Germany (trad.; op basis van uitvoering van Judy Collins)
• Mightye Quinn (Bob Dylan)
• Pack Up Your Sorrows (Richard & Mimi Farina)
• It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Treain to Cry (Bob Dylan)
• There But For Fortune (Phil Ochs)
• Working Class Hero (John Lennon)
• Ballad of Easy Rider (Byrds)

Set 3.

• One Too Many Mornings (Bob Dylan)
• Awake Sweet Love (John Dowland)
• On a Night Like This (Bob Dylan)
• Blue Side of Lonesome (Jim Reeves)
• In My Life (Lennon/McCartney)
• It’s a Big Old Goofy World (John Prine)
• I’ll be Faithfull to You (don Williams/ versie van Emmyilou Harris)

Set 4.

• All the Best (John Prine)
• Part Time Prison (Peter Storm)
• Factory (Bruce Springsteen)
• Hey That’s no Way to Say Goodbye (Leonard Cohen)
• It Ain’t Me Babe (Bob Dylan)
• Way to Blue (Nick Drake)

Set 5.

• Black Crow Blues (Bob Dylan)
• Oklahoma U.S.A. (Kinks)
• Pardon my Heart (Neil Young)
• Tommorow is a Long Time (Bob Dylan)
• Imagine (John Lennon)
• Love (John Lennon, op verzoek van Thomas die daar werkt )
• Dark Eyes (Bob Dylan)
• Make You Feel My Love (Bob Dylan)

Set 6.

• I Shall Be Released (Bob Dylan)
• It’s All Over Now, Baby Blue (Bob Dylan)
• When I’m Gone (Phil Ochs)
• Give a Little Bit (Supertramp)
• Forever Young (Bob Dylan)
• Lean on Me (Bill Withers)

Gisteravond optreden in Electron/ speellijst

Gisteravond speelde ik op een open podium, in Electron in Breda. Het kwam te laat rond om het nog hier aan te kondigen en in mijn agenda hierboven te plaatsen. Wel jammer, want het was erg leuk.

Er waren dichters, er was een keihard bandje – gitaar, basgitaar en een werkelijk uitstekende jonge drummer die ook nog een indrukwekkend rochelend keelgeluid wist voort te brengen. Niet helemaal mijn smaak, maar wel goede muzikanten. En er waren allerlei muzikanten die in allerlei combinaties op het podium bezig waren.

Mijn aandeel bestond in eerste instantie uit het zingen van een handvol liedjes. Daarna luisteren, maar later werd ik ook uitgenodigd om met andere muzikanten mee te doen met mijn gitaar. Dat heb ik herhaaldelijk, en met plezier ook, gedaan. Achter in de avond stonden op een gegeven moment op het podium: een zanger/ klarinettist, een violiste, een drummer, een accordeonist, een ukelelespeler, en twee gitaristen waaronder ondergetekende. Met deze bezetting deed die zanger “Laat Me”, van Ramses Shaffy – in plat-Limburgs! Eerder had ik al toegekeken terwijl een soortgelijk fraai ensemble met een jonge zangeres Janis Joplin’s “Me and Bobby McGee” neerzette, precies met de glorieuze lalalalaaa’s aan het einde. In Electron zijn de jaren zestig springlevend, juist ook daarom ben ik er graag, al ben ik niet zo ‘n geweldige samenspeler verder.

Het werd ook nog even vervelend-spannend. Ik had even mijn gitaar uitgeleend. Toen ik hem terugkreeg pakte een, kennelijk dronken, man (die al eerder door artiesten heen aan het roepen was en zo) mijn gitaar en zei iets van ‘dat is is mijn gitaar’. Ik pakte het ding beet, gelukkig kwam onder meer de vriendelijke beheerder me te hulp. Terwijl mensen die man aan het vermanen waren, was er een wat gespannen sfeertje. Ik dacht en zei: we moeten weer muziek gaan maken. Dus ben ik naar het podium gestapt en maar de blues gaan doen en heb een tweede set liedjes weggegeven (waar ik stiekem al op hoopte…).

Al snel voegde zich een drummer – namelijk die beheerder – bij me, en later een mondharmonicaspeler, en op een gegeven moment zelfs twee. Zo verkeerde het nadeel van die ruziemaker al snel in het voordeel van een tweede optredentje, waarmee de Wijsheid van  de Grote Voetbalfilosoof weer eens bevestigd werd…

Bij het eerste setje liedjes werkte ik met teksten, en dan ging op zich okay, ik heb – wat ik weinig doe nog – ook twee eigen nummers gedaan. De tweede reeks ging eigenlijk beter, toen deed ik alles uit het hoofd en dan kom ik beter los. Bij het inzetten van één liedje was ik mijn tekst kwijt maar omdat ik nog niets had aangekondigd, heb ik het akkoordenschema gewoon afgewerkt en gestopt, niemand merkte iets, denk ik, en ik heb hem dan ook niet in het speellijstje hieronder gezet

Alles bij elkaar was het heel geslaagd – niet alleen als optreden van mij, maar als belevenis in totaal. Ik dank Marijke van Electron voor de uitnodiging en de vriendelijk ontvangst. En de vriendelijke beheerder, Adriaan, krijgt een extra bedankje voor alle hulp – en voor het bewaren van zoekgeraakte teksten die ik eerder daar had laten slingeren… Na de vakantie kom ik daar graag terug.

Hieronder mijn speellijst.

Set 1.

• I Want to See the Bright Lights Tonight (Richard Thompson)
• Part Time Prison (Peter Storm)
• Bad Moon Rising (Creedence Clearwater Revival)
• Never (Peter Storm)
• Queen Jane Approxcimately (Bob Dylan)

Set 2.

• Pledging my Time (Bob Dylan)
• Good Morning Blues (traditional, via Leadbelly denk ik)
• Just Like Tom Thumb’s BLues (Bob Dylan)
• I Want You (Bob Dylan)
• Blowing in the Wind (Bob Dylan)

Lachen dus

Met een guerrilla van gegiechel ondermijnen

We de chagrijnen staat van bloeddorst.

Lachsalvo’s dreunen de wachttorens van haat

Omver. Geweld van geschater sloopt de tralies van tragiek

Colonne van clowns breekt door cordons van agenten

 

Lachen dus, en laten lachen. Of je leven

Ervan afhangt – want dat doet het.

 

Juni 2008

 

© Peter Storm 2008

Revolutie van binnenuit

Emoties zijn rebellen

Verlangen maakt opstandig

Hormonen doen losbandig

 

Emotie is subversie

Gevoelens ruien op

Revolutie in de kop

 

Van de lippen tot tussen de benen

Van de kruin tot aan de tenen

Revolutie in het hart

 

Emotie niet te temmen

‘k Ga dit gevoel niet remmen

‘k Laat mijn verlangens vrij.

 

 

juni 2008

 

(c) Peter Storm

Huiskamerconcert 7 juni/ speellijst

Zaterdag 7 juni gaf ik een huiskamerconcert, de enige uit de eerder aangekondigde reeks die plaats heeft gevonden. De andere drie zijn vervallen, er had zich bijna niemand voor gemeld. Kwestie van ongelukkige timing, vermoed ik. Volgende keer beter.

Het optreden dat wel doorging, afgelopen zatedag dus, was zoals gepland gevuld met politieke, maatschappijkritische liedjes. Veel over oorlog en vrede, veel uit de jaren zestig – het is per slot van rekening 40 jaar geleden dat Franse arbeiders en studenten hun wereld – en daarmee de onze – op de kop probeerden te zetten. Een beetje strijdbaar terugkijken op die periode , dat was mede de aanleiding voor deze avond. Mijn stem lag wat dwars, ik kwam wat stroef op gang, vond ik, maar serieuze klachten erover heb ik niet gehoord… Er waren zes bezoekers trouwens, een gezellige huiskamer, vol maar niet propvol.

Hoe dan ook, hieronder de speellijst (voor de volgorde sta ik niet helemaal in):

• The Revolution Starts Now  (Steve Earle)
• Workers’ Song (Dropkick Murphys)
• That’s What I want to Hear (Phil Ochs)
• Adieu Sweet Lovely Nancy (traditional)
• Partiro Partira (trad.)
• Wars of Germany (trad./ uitvoering Judy Collins)
• The Willing Conscript (Tom Paxton)
• The Village where Nothing Happened (David Rovics)
• I Ain’t Marching Anymore (Phil Ochs)
• Ballad of a Cluster Bomb (David Rovics)
• Never (Peter Storm)
• If You Miss Me at the Back of the Bus (trad./ Pete Seeger)
• Birmingham Sunday (Richard & Mimi Farina /Joan Baez)
• It Isn’t Nice (Malvina Reynolds)
• For What it’s Worth (Buffalo Springfield)
• Somebody To Love (Jefferson Airplane)
• Woodstock (Joni Mitchell)
• Illegal Smile (John Prine)
• The Needle and the Damage Done (Neil Young)
• Hotel California (Eagles)
• Big Yellow Taxi (Joni Mitchell)
• Hey Judie (Fountains of Wayne)
• 25 Minutes (Johnny Cash)
• Part Time Prison (Peter Storm)
• Ringing of Revolution (Phil Ochs)
• Alle Dagen (Ingeborg Bachman, gedicht; voorgelezen)
• Internationale (Adolphe de Geijter/ Eugène Potter/ Henriëtte Roland Holst)
• Working Class Hero (John Lennon)
• San Quentin (Johnny Cash) (soort toegift, met mondharmonica)
• Blowing in the Wind (Bob Dylan) (idem).

Rots

Mijn naam betekent rots

die is me ooit gegeven

- zo vat ik het dan op –

als opdracht voor het leven

 

Een rots, een fundament

op wie je echt kunt bouwen

- bijna te zwaar, die woorden

ze kunnen me benauwen -

 

Maak ik die opdracht waar?

soms wel, en vaak ook niet

soms is het stevigheid, maar soms

ook slapte wat je ziet

 

Maar één ding weet ik wel

sinds ik jou leerde vertrouwen

mijn naam betekent rots

en jij mag op me bouwen.

 

26 mei 2008

 

(c)Peter Storm

Op je schouder

Jij bent sterk, je kunt het aan

Je verre tocht, ontdekkingsreis

En dat – hoop ik-  als je terugkomt

Je binnen sterk bent, nog meer wijs

 

Maar als het even niet meer gaat

Dan zit ik op je schouder

Gewichtsloos maar ‘k hoop dat je me kunt voelen

Geluidloos maar ‘k hoop dat je me kunt horen

 

Dit is wat ik voor je hoop

Dat je geniet volop, voluit

Dat je groeien zult, vol leven

Weer verder kunt, door niets gestuit

 

En als het even niet meer gaat

Dan ben ‘k er ook gewoon voor je

Dan bied ik je uit al mijn macht

Een verse portie moed en kracht.

 

26 mei 2008

 

(c)Peter Storm