Gisteravond speelde ik op een open podium, in Electron in Breda. Het kwam te laat rond om het nog hier aan te kondigen en in mijn agenda hierboven te plaatsen. Wel jammer, want het was erg leuk.
Er waren dichters, er was een keihard bandje – gitaar, basgitaar en een werkelijk uitstekende jonge drummer die ook nog een indrukwekkend rochelend keelgeluid wist voort te brengen. Niet helemaal mijn smaak, maar wel goede muzikanten. En er waren allerlei muzikanten die in allerlei combinaties op het podium bezig waren.
Mijn aandeel bestond in eerste instantie uit het zingen van een handvol liedjes. Daarna luisteren, maar later werd ik ook uitgenodigd om met andere muzikanten mee te doen met mijn gitaar. Dat heb ik herhaaldelijk, en met plezier ook, gedaan. Achter in de avond stonden op een gegeven moment op het podium: een zanger/ klarinettist, een violiste, een drummer, een accordeonist, een ukelelespeler, en twee gitaristen waaronder ondergetekende. Met deze bezetting deed die zanger “Laat Me”, van Ramses Shaffy – in plat-Limburgs! Eerder had ik al toegekeken terwijl een soortgelijk fraai ensemble met een jonge zangeres Janis Joplin’s “Me and Bobby McGee” neerzette, precies met de glorieuze lalalalaaa’s aan het einde. In Electron zijn de jaren zestig springlevend, juist ook daarom ben ik er graag, al ben ik niet zo ‘n geweldige samenspeler verder.
Het werd ook nog even vervelend-spannend. Ik had even mijn gitaar uitgeleend. Toen ik hem terugkreeg pakte een, kennelijk dronken, man (die al eerder door artiesten heen aan het roepen was en zo) mijn gitaar en zei iets van ‘dat is is mijn gitaar’. Ik pakte het ding beet, gelukkig kwam onder meer de vriendelijke beheerder me te hulp. Terwijl mensen die man aan het vermanen waren, was er een wat gespannen sfeertje. Ik dacht en zei: we moeten weer muziek gaan maken. Dus ben ik naar het podium gestapt en maar de blues gaan doen en heb een tweede set liedjes weggegeven (waar ik stiekem al op hoopte…).
Al snel voegde zich een drummer – namelijk die beheerder – bij me, en later een mondharmonicaspeler, en op een gegeven moment zelfs twee. Zo verkeerde het nadeel van die ruziemaker al snel in het voordeel van een tweede optredentje, waarmee de Wijsheid van de Grote Voetbalfilosoof weer eens bevestigd werd…
Bij het eerste setje liedjes werkte ik met teksten, en dan ging op zich okay, ik heb – wat ik weinig doe nog – ook twee eigen nummers gedaan. De tweede reeks ging eigenlijk beter, toen deed ik alles uit het hoofd en dan kom ik beter los. Bij het inzetten van één liedje was ik mijn tekst kwijt maar omdat ik nog niets had aangekondigd, heb ik het akkoordenschema gewoon afgewerkt en gestopt, niemand merkte iets, denk ik, en ik heb hem dan ook niet in het speellijstje hieronder gezet 
Alles bij elkaar was het heel geslaagd – niet alleen als optreden van mij, maar als belevenis in totaal. Ik dank Marijke van Electron voor de uitnodiging en de vriendelijk ontvangst. En de vriendelijke beheerder, Adriaan, krijgt een extra bedankje voor alle hulp – en voor het bewaren van zoekgeraakte teksten die ik eerder daar had laten slingeren… Na de vakantie kom ik daar graag terug.
Hieronder mijn speellijst.
Set 1.
-
I Want to See the Bright Lights Tonight (Richard Thompson)
-
Part Time Prison (Peter Storm)
-
Bad Moon Rising (Creedence Clearwater Revival)
-
Never (Peter Storm)
-
Queen Jane Approxcimately (Bob Dylan)
Set 2.
- Pledging my Time (Bob Dylan)
- Good Morning Blues (traditional, via Leadbelly denk ik)
- Just Like Tom Thumb’s BLues (Bob Dylan)
- I Want You (Bob Dylan)
- Blowing in the Wind (Bob Dylan)
